Alma Ata: Arhitektura sov

"Alma-Ata: Architektura Radzieckiego Modernizmu 1955–1991" to druga książka z serii zapoczątkowanej w 2016 roku przewodnikiem po architekturze radzieckiego modernizmu Moskwy. Książka autorstwa historyków architektury Anny Bronovickiej i Nikołaja Malinina oraz fotografa Jurija Palmina zawiera ponad 60 obiektów – od cyrku i rynku do pałace kultury i osiedla mieszkaniowe w bardzo różnych stylach architektonicznych, stworzonych między reformą Chruszczowa a rozpadem ZSRR. Anna Bronovicka i Nikołaj Malinin rozpatrują każde z budynków w szerokim kontekście historii kulturowej, społecznej i politycznej. W swoim badaniu autorzy opierali się zarówno na dokumentach, jak i na wywiadach z alma-atyńskimi architektami, historykami, a także obecnymi i byłymi mieszkańcami miasta. Sesja zdjęciowa Jurija Palmina, ukazująca estetykę budynków lub dokumentująca ich zniekształcenia, jest uzupełniona bogatym materiałem archiwalnym, rysunkami, perspektywami projektowymi i historycznymi fotografiami. Przewodnik architektoniczny można również traktować jako książkę o historii "złotego wieku" starej stolicy Kazachstanu – miasta międzynarodowego i oświeconego, o niepowtarzalnym obliczu, które przyciągało utalentowanych architektów i artystów z różnych zakątków Związku Radzieckiego. Dziś Alma-Atę można nazwać stolicą radzieckiego modernizmu. Jeśli dawni rywale pod względem architektury, Erywań i Kijów, Taszkent i Mińsk, utracili dziedzictwo lat 1960–1980, to w Alma-Acie nie poniosło ono tak ciężkich strat: w 1997 roku funkcje stolicy zostały przekazane Astanie, która zajęła się architektoniczną reprezentacją niepodległego Kazachstanu. Alma-Ata natomiast pozostaje działającym muzeum radzieckiego modernizmu, gdzie można zobaczyć pierwszą na świecie przezroczystą bibliotekę, pierwszy w ZSRR postmodernistyczny wieżowiec i tamę zbudowaną najpotężniejszym w historii wybuchem kierunkowym.