Volki Vtoroy mirovoy voyn

Od lutego 1943 roku wojna wyraźnie zaczęła przechylać się na niekorzyść Trzeciej Rzeszy. Zasoby ludzkie Niemiec topniały, a we wrześniu 1944 roku Hitler wydał dekret o utworzeniu Volkssturmu – armii ludowej – ostatniej deski ratunku skazańców. Pomimo swojego wcześniejszego statusu ważnej osoby na tyłach, Hans Til został powołany w szeregi Volkssturmu. Zakładano, że żołnierze tych oddziałów będą bronić jedynie tych rejonów, w których mieszkali, jednak wielu z nich, w tym autor wspomnień, utknęło na Froncie Wschodnim. Szlak bojowy Tila okazał się niedługi, ale emu przyszło pełną łyżką napić się z kotła żołnierskiego życia: okrutne walki na Pomorzu i w Prusach Wschodnich, chaos zgubnej ewakuacji uchodźców, operacje ratunkowe i nienawiść do przestępczo nieodpowiedzialnej nazistowskiej propagandy. Hans Til najbardziej bał się rosyjskiej niewoli, ale trafił w ręce polskich władz i na własnej skórze doświadczył wszystkich trudów życia obozowego.