Uley

W bezkresnej, lodowej pustyni Antarktydy czas jakby się zatrzymał. Śmierć jest snem i nic nie pozostaje pogrzebane na zawsze. Ciemne i zagadkowe wody jeziora Vostok, ich spokój chroni lodowa tarcza, która ma czterdzieści milionów lat, a w mrocznych głębinach spoczywa o wiele starsze miasto, którego prawdziwy wiek wymyka się ludzkiej rachubie czasu. Długi, lodowy sen dobiegł końca i pierwotny mrok budzi się w zatopionych ruinach, niosąc śmierć wszystkiemu, co żywe. To, co wydawało się zapomnianą, straszną legendą, staje się rzeczywistością. Bezszelestnie ślizgają się złowieszcze cienie w lodowych, podziemnych grobowcach, na opuszczonych posterunkach błąkają się upiory obcych istot, a bezimienne i nieskończenie obrzydliwe stwory pełzają wśród ruin przedludzkich cywilizacji. Czekały wieczność, ale nawet wieczność przemija i teraz ludzkość jest wymierającym gatunkiem.