Zapiski u izgolov'ia

Zabawne i smutne scenki z życia dworskiego. Wielkoświatowe anegdoty (czasem bardzo złośliwe). Obrazy natury. Rozważania filozoficzne. Przejrzysty, kryształowy język. Ostry i kąśliwy umysł narratora. Niezwykła spostrzegawczość. "Zapiski z poduszki" uznane jeszcze za życia autorki za bezwarunkowe arcydzieło i stały się swoistym "bestsellerem" (oczywiście w bardzo wąskim kręgu dworskim, bo inaczej w Japonii epoki Heian nie było – całkowicie niepiśmienny był nie tylko naród, ale i rodząca się samurajska szlachta). Dały one początek unikalnemu gatunkowi literackiemu "dzuyhicu", który mniej lub bardziej udanie tłumaczy się jako "esse", ale w rzeczywistości esse nie jest. W rzeczywistości "dzuyhicu" to po prostu niezwiązane żadnymi ramami zapiski o wszystkim i o niczym. "Czysta iskusstvo" w tak destylowanej formie. "Piękno dla piękna", nie próbujące się ratować za pomocą perypetii fabuły i cenione za to, czym właściwie jest absolutna doskonałość stylu, którym proza Sei Shōnagon wyróżnia się nawet na tle bogatej plejady utalentowanych stylistów średniowiecznej literatury japońskiej.