Po lekku

W tomie poetyckim „Po lekku” Krzysztof Muszyński zabiera czytelnika w intymną podróż przez codzienne doświadczenia, opowiedziane z perspektywy bohatera dryfującego pomiędzy bezczasem a teraźniejszością. To zbiór krótkich form – z pogranicza eseju, zapisu myśli i mikroopowiadania – które układają się w intymny portret człowieka próbującego „żyć lekko” w świecie, który stale coś narzuca. Głównym bohaterem jest obserwator – niekiedy ironiczny, niekiedy bezbronny – komentujący rzeczywistość z dystansem i czułością. „Po lekku” wyróżnia się subtelną formą i precyzyjnie skonstruowanymi mikroświatami. To opowieść o potrzebie ciszy, ucieczce od nadmiaru, o ciele i myśli, które próbują znaleźć własny rytm. Motyw „lekkości” staje się symbolem zarówno pragnienia, jak i niemożliwości – bohater mierzy się z ciężarem świata, próbując nieść go z wdziękiem. Bohater wierszy Muszyńskiego z nostalgiczną czułością i po poetyckim węchu – prawie jak jego pies – „chodzi ścieżkami z dawnych lat”. Po lekku, w samotności, zagląda m.in. do piwnic, gdzie „plastikowe choinki i depresyjne sreberka”. W oddali tlą się jeszcze wspomnienia z anarchizujących z lekka lat szkolnych. W uszach pobrzmiewa jeszcze piosenka o bursztynku znalezionym na plaży, gdy tymczasem wzywa tzw. dorosłość. Na szczęście (swoje i nasze) Muszyński „kręci lekki jak ze starych rycin świat jak piłkę do kosza”. I często trafia nim w samo sedno. Wojciech Brzoska