Chut pozzhe zazhglis fonar

Utalentowaną prozę Marii Buszujewej znają czytelnicy wielu grubych czasopism, których zasięg jest szeroki: od Moskwy do Syberyjskie ognie, od Newy do Literacką Amerykę. Roman „Demon i Dimon”, napisana w stylu nowej szczerości w formie wspomnień, opowiada o dramacie rodzinnym, który doprowadził bohatera do zguby, o miłości i nienawiści, o zdradzie i wierności, o ludziach, których czyny, świadomie lub nieświadomie, zdeterminowały tragiczny finał. Przeszłość występuje w powieści jako rok. Czy można uwolnić się od ego władzy? Roman jest pełna nie tylko psychologicznie głębokich obserwacji, ale i poezji. A opowiadania ego uzupełniają: „Chwilę później zapaliły się latarnie, odbijając się w kałużach i wilgotnym asfalcie; lekki wiatr, pojawiający się niczym zjawa starego latarnika, lekko kołysał ich odbicia. Po kałużach nagle przebiegła kolorowa zmarszczka: zmieniło się światło sygnalizatora...”