Pokayanie Rasskazy vospo

Dawno powiedziano, że mir leży w złu. Odchodzimy od siebie, wpadamy w błoto mira, dziwimy się, a nie ma czemu się dziwić: zło jest złem. Opuściwszy, porzuciwszy duszę, umiera, wysycha, pokrywa się strupem potępienia otaczającego. Pokuta jest jak pierwszy krzyk niemowlęcia przy pojawieniu się na świecie: krzyknął i wszyscy się cieszą, że żyje. Tak samo i dusza człowieka: jeśli ona jęczy i woła, to znaczy, że żyje. Tylko trudno zachować uczucia pokutne w sobie i dusza znowu umiera, staje się twarda i sucha, zwrócona nie do siebie, a na zewnątrz.