Ya nikogo ne boyus (Hvorost Aleksandra Yurevna)

Wołczonek myślał, że on jest bardzo odważny i nikogo się nie boi. On nawet pochwalił się tym swojemu przyjacielowi, wiewiórce. Jednak usłyszawszy szelest w krzakach, Wołczonek przestraszył się i, porzucając przyjaciela, pomknął do domu. On opowiedział mamie o tym, co przydarzyło się w lesie, a mama pomogła emu zrozumieć, że wszystko jeszcze można naprawić.