Tovarisch Chehov Ocherki po

Po Wielkiej Rewolucji Październikowej, obok wstrząsów społecznych i ekonomicznych, przeprowadzano zakrojoną na szeroką skalę ponowną ocenę dziedzictwa kulturowego. W pierwszej kolejności dotknęła ona literatury. Twórczość każdego wybitnego pisarza ważono na szali znaczenia społecznego i adekwatności do ideologicznych i politycznych potrzeb nowego czytelnika. Nie uniknęło rewizji również dziedzictwo A. P. Czechowa. "Czym może być Czechow dla nas?" – rozważał w 1924 roku w artykule o tym samym tytule A. W. Łunaczarski. "Nasz wielki przyjaciel. Nasz współczesny. Nasz Czechow" – roiło się od nagłówków licznych artykułów o pisarzu w latach 50. XX wieku. Pomiędzy tymi dwoma biegunami – wątpliwościami i dyskusjami lat 20. XX wieku a jednogłośnym uwielbieniem trzy dekady później – rozciąga się ogromne pole działalności krytyków, literaturoznawców i pisarzy, którzy wspólnymi siłami utorowali drogę do włączenia twórczości A. P. Czechowa do oficjalnego sowieckiego kanon. Perypetiom tego złożonego, niekiedy sprzecznego i w wielu swoich przejawach niejednoznacznego procesu poświęcona jest ta monografia. Książka adresowana jest do specjalistów.